تصور خدا

در بسیاری از مسابقات ورزشی، بعد گل زدن یا پیروزی دست فرد به سمت آسمان بلند می شود. این کار اشاره ای به خداوند (یا در برخی عقاید به روح شخصی خاص) است.

انسان همیشه خداوند را بسیار بزرگ در نظر گرفته و بنابراین او را تنها در جایی تصور می کند که بسیار عظیم باشد.. یکی از این مکان ها آسمان است.

تصور بسیاری از ما بدون اشاره نیز چنین است.

چه می شد اگر او را در همه جا و همه لحظه ها تصور می کردیم؟ نزدیک تر از نزدیک ترین ها (مثال گفته خودش).. چقدر اعمالمان فرق می کرد...

/ 2 نظر / 8 بازدید
مهسا

سلااااااااام خدا همین جاست. من فکر می کنم حتی اگه ما برای نشون دادنش دستمون روببریم هوا, باز هم ته قلبمون قبول داریم که همین جاست شاد باشید خدانگهدار

نیلوفر کبود

سلام دوست قدیمی امروز بعد از مدتها توی آمار بازدیدهام اسم وبلاگ شما رو دیدم . خوشحال شدم که هنوز از دوستان سابقم که ازشون بی خبرم گاها به وبلاگهام سر می زنند. خودم شرمنده هستم که مدتهاست با گرفتاریهای عدیده ای که این مدت برام پیش اومده نتونستم حق دوستی رو بجا بیارم در دنیای مجازی. امیدوارم سلامت باشید و همچنان موفق در کنار خانواده محترم. نوشته شما را هم خواندم مثل همیشه بسیار خوب بود و تامل برانگیز. [گل]