اعتراف

در دنیا برای رهایی از بار درونی احساسات و گناهان چهار کار می کنند:

1- صحبت با یک شخص مورد اعتماد؛ به او می گویند "سنگ صبور"

1- در نظر روان کاوان این گفته ها به یک "روانکاو" گفته می شود و او به طور مستقیم یا با اشاره راه را به تو نشان می دهد تا به درک حقیقت ها و آرامش برسی

2- در بین مسیحیان "اعتراف" به گناهان در حضور یک کشیش (یا در صورت بزرگ بودن گناه در حضور اسقف اعظم)

3- در دین اسلام با انواع "دعا" و مناجات با خداوند

*به ظاهر هر سه نوع اعتراف و گفتن باعث کاستن آلام درونی و آنی ست که به آن سبک شدن می گویند.

علی (ع) می فرماید: افشای سختی های زندگی به دیگران موجب خواری ست. چرا؟

دو ظرف داریم با گنجایشی خاص. درد درونی یا احساس غلیان یافته یک انرژی نهفته در روح شخص گوینده است که باید منتقل شود و گوینده به سکون و آرامش برسد.

اعتراف در مسحیت راهی برای بخشیده شدن نیز محسوب می شود. علی (ع) می گوید: " وَ لِسانی مُعتَرِفٌ بالذّنوب" که همان اعتراف است اما در پیشگاه خدا (یونس (ع) پس از گناهش گفت :" سُبحانکَ انّی کُنتُ مِنَ الظالِمین") . و همچنین راه بازگشت و بخشیده شدن را با این کافی نمی داند؛ باید حقوقی را که ضایع کرده ای نیز جبران کنی.

در اعتراف یا درد دل اگر حجم این دو ظرف حداقل یکسان نباشد انتقال انرژی به درستی انجام می پذیرد؟

عوارض عدم انتقال کامل انرژی درون چیست؟

18-9-88

پی نوشت: با تشکر از وبلاگ نویس و دوست عزیزم در "ایستگاه" به سبب ایجاد جرقه این مطلب و همچنین همراه روحانیم "آرامش" در انتقاد سازنده نسبت به این نوشته

/ 4 نظر / 4 بازدید
آرامش

سلام نوشته ی قابل تاملی بود .احساس می کنم یه چیزی کم داره و باید بیشتر توضیح داده بشه البته نظر منه . و اینکه منظور از یکی بودن در نوشته چیه؟ موفق باشید مثل همیشه[گل]

نیلوفر کبود

سلام دوست عزیز نوشته اتان قابل توجه بود.بنظرم امروزه درک آدمها با هم خیلی فرق کرده. دیگر آن سنگ صبور را در کجا می توان یافت وقتی که انسانها تنها به فکر خود هستند و برایشان فرق نمی کند که درد ما چیست. اگر هم خودشان مشکل نظیر ما را دارند فقط فکر می کنند اون مشکل خاص خودشون هست و ما از ان ناراحتی بی خبر. به گمانم در حال حاضر فقط خداست که شنونده درد دل ماست نه هیچکس دیگر. در پناه یگانه عالم[گل]

مهسا

سلام شرمنده کردین آقای دکتر با این تشکر و قدردانی و از اینجور چیزا. راست می گین. خیلی خیلی موافقم با اینکه تنها سنگ صبور و تنها در دل شنو و تنها دوست و رفیقی که آدم می تونه حرفش رو بهش بزنه خود خداست.حتی قبل از اینکه بخوایم بگیم خودش همه چیز رو می دونه. فقط خداست که اونقدر ظرفیت داره که اگه بری و تمام بدی ها و گناها و بدقولی ها و... ات را بهش بگی آتو که نمی گیره هیچ, کمکت هم می کنه تا جبران کنی همه اون بدی ها رو. تازه نوازشت هم می کنه و حتی خودشه که باعث می شه بیای-به قول شما-اعتراف کنی تا سبک بشی و باز بتونی نفس بکشی و...با اون قسمت جبران هم خیلی خیلی موافقم.یه جور ضمانت اجراست انگار واسه اینکه دوباره خودت رو با دست خودت نندازی تو مهلکه.خدا خیلی نازنین تر اون چیزیه که ما فکرش رو هم بتونیم بکنیم. شاد باشید باز هم سر بزنید خدانگهدار