شکسته ای با عشق قلب گلی؟

من.. آری!...

چیدمش به وقت طلوع...

بوئیدمش..

به قدر تمام زندگی خوشبو بود!

خاری نداشت به دستم کند..

آهی نداشت به راهم کشد..

ساکت و آرام نشسته بود در دستانم..

روزی که پژمرد.. یادم هست.. درگوشه ای انداختمش..

...

و من سال هاست همچنان..

در حسرت عطری زیبا

همچنان خار می رود در دستم...

آری.. نه!

دگر باور ندارم خیس گشتن، ساده ماندن را..

تو هم مبهوت چتری هستی آنجا دست یک دور از منِ ترسیده از باران

منم.. آواره ی بی سقف

می پوشم لحافی از ستاره.. شب

و روزم را به زیر تابش خورشید

می سوزم..

و می سازم برای رفتنم زورق

و روزی دیگر اینجا بعد یک پارو

که می سازم ز پاهایم..

به آبی روشن از امید خواهم دوخت چشمان رهایی را

و تا از نو شوم پیدا

از این شهر خراب آباد گم در خویش خواهم رفت..خواهم رفت..

بار اولم نیست..

بند زده را چه هراس از شکستن؟!

با حال نزاری که دل زار به زاری ز تو خواهد

وای ار بگشایی پر و تنها بروی زود ز بامم

پریزاده ی قصه های قدیم
به شب شعله ای رنگ باور گرفت..

چیزی در زندگیم نبوده که به خاطر خدا رها کرده و بهتر از اون رو به دست نیاورده باشم

با خیالت به جایی نرسیدم
از پرش پیاده شدم
در بیداری به بن بست رسیدم
به خواب رفتم
آنجا هم نبودی..
آواره شدم...

 نشسته در آستانه ی خاموشی..
چو نور
چون آتشی به وسعت زندگی
رسید
آنک
...گذشته ام چون لحظه ای خاموش در بر این جاودانگی می سوخت...

(با الهام از Ayer؛ yesterday، Enrique iglesiss)

چگونه هستی و دستش می فشارد اینچنین دلتنگی گلویم را به بغض..؟

در آفرینش نیاز، نجات، ناز بود
اسیرم...
به سرزمین خالی از پرِ طنازهای بد ادای خوش دیدار..
چه حسرت و چه نیاز؟
شاید این نو زاد در آغاز مرده بود..

دلم از غربت دیوارهای پست گرفته ست
بیا
دربه درم کن که دگر زارم از این سقف و دلم
لک زده بر آبی بالا و نقوش کف دریا
تو ببین ناله ام این بار نشان از تب تندی ست...
تو می دانی و می خوانی از این چشم لبالب
که دلم تابِ دگر باره ندارد..

تو رفتی و ز غمت لاله داغدار تو شد
چو خاطرت افتاد بر گرفت جامه ی سرخ

در نگاه مرداب نشسته ست ماه

آرام..

نقش بسته ست بر سکوت دلش احتضار

تا بیندازد دوباره موجی بر رخ ماهش سنگ

چه می تواند کرد جز این سکوت؟

چهمی توانش خواند

جز انتظار؟

 حالت اینگونه مباد
چون شب فردایم
چون نگاهی که لبش سوخته با طعم سراب
چون دریغی که امیدش شده بر زورق آب
چون حریقی که رسیده ست به بن بستیِ راه
چون هوایی که به جای نفس افتاده به آه...

چون نهال پیری
که تنش دوخته با هستی خاک
و سپرده ست گل و برگ و درخت
به پرِ بسته ی باد
ای تو حالت چون من
حالت اینگونه مباد

به جز زخم ندیدم که زند باز بر این زخم، دلی کو خبرش نیست از این درد و گزیدم لب تبدار که دیگر ز غم دوری دلدار ننالم

 سخت نبود اما نگاه می خواست
و آنکه به دستش بود تمام یقین
امید و..
دلم..
پناه می خواست
...گذشت و گذشت..
دوید و رسید
درانتهای آن سرزمین بلند
گرچه شاید دیر
دنباله داری از فردا بود
به یاد روزهای عاشقی ام
و تو..
دوباره شدی
آری، اینچنین بود که تو..
تو ای سفر کرده از همیشه ی من
دراین فرو ریخته آوار شبم
ستاره شدی..

با نورِ نهان در دل خود تا سحرِ صبر

می سوزم و می سازم از این خامُشِ بیمار

خورشید تمام است و زمان منتظر نور

تا کی شود این خفته ی ماتمکده بیدار

فرقی نمی کند
در بر گرفتی ام
یا من تو را..
هنوز
چون جان دلنشین
دوست دارمت

باید قلم به ساز دلم باز تراشم

کُند است زبانم

شمع و طرب و می که دگر کارگشا نیست

گنگ است بیانم

باید که قلب که تو را باز بلرزانم از این شعر

با آه جگر سوز..

با حسرت جانم

ای دیده ی من بتاب، انگشتر مهتاب زمانی ست که خواب است..

ای چشم دلم نخواب، اندیشه ی زیبایی خورشید سراب است

کاش نفس روزهای بی تو بگیرد
کاش مرگ دیدارمان رسد از راه

تو در منی و تنم عاشقانه رفتنی است
به واژه واژه غزل این حضور گفتنی است
سکوت در نگهم رازدار فریاد است
چنین روایت خاموش هر زمان شنیدنی است
بهار با همه زیبائیش چو باد می گذرد
خزان یاد تو در اعتبار دیدنی است

دلدادگیت را فراموش می کنم... می دانم .. باز چک بی محل کشیده ای.. این روزها هم که دیگر جرم نیست..

چه واژه ها که گذر کرده از این لبالب خاموش

و اندکی ننشسته به بار

هر سخن بی معنی و هر خاطره بی روح

و باز از تو خواهم گفت.. تا هر زمان که توان

نرسید مژده و آمد دوباره صبح قدیم

که هر زمان که بودم نبود و هر زمان که بود… دریغ..

کشاندن تصویر خیال تو در هوای فاصله ها گم شد و.. تو

…

رهیدی و پرواز کردی و ز من گریختی

اندوه رفته را به دلم باز ریختی

خاموش می شوم زین کلام دگر هر چه بود رفت

تو آمده بودی که به جان واژه ریختی

بیش از این مزاحمت نشوم...
به اشک هایم سلام برسان

بر من ببخش بی تو بودنم را..
ببخش نفس کشیدن بی تو، بی هوای تو
..
گرچه تو خود گریزانی

محو چشمانش
در آن دریا که آبی نیست
با خود می کشم احساس یک پرواز
اگر بازم خودی باشد...
که غرقش گشته ام پیدا
و پنهانم در این حس خیال انگیز..

به بال خیال تو مگر بتوان پرواز
وگرنه همین زمین پست است عاقبت

"دلم با توست

بی هر رنگ غیر از شادی و

غم

در درونش نیست تا تو مقصد اوئی

دلم با توست

در باران خشکی ها

به سان قطره ای کوچک

که در اعماق هر دریاست

دلم با توست

گرچه

بی تو امّا

در پی ات پرواز خواهد کرد

با بال و پری از عشق

زندگی را باز آغاز خواهد کرد..."

1388

سپردمت به دلم      

حسابت با غم!

1388

پی نوشت: تنها قسمتی که در قیامت بخشیده نمی شود "حق الناس" است. برای اینکه از بخشندگی خدا و اختیار تن خودت خارج است، به یک دل، به یک احساس بر می گردد که دیگر کاری برای آن نمی توانی بکنی..برای غمی که نشانده ای..

اشک های مرا بخوان

بی آنکه چکیده باشد

بخوان از آوای صدایی

که حسرت وار بر کنار صخره ها

می بیند من و تو را در آغوش هم

بخوان از ترانه های شرقی خاطره بار

بخوان از جویبار وصل اندیشه ها

در فصل سرد یخ زدن

بخوان، با من بخوان

به این تن مرده بخوان

در این هیاهو بخوان به رنگ مهر

بخوان

برای زندگیم

برای زنده شدن                بخوان

"یاد از آن شاخه گل تازه و مست

که در آن صبح قدیم

فرصتی داد به دست

که به سویت آیم

و دلی تازه کنم از نفست

چون همیشه اما

تو نبودی آن جا

و در آن صبح غریب

گل خشکیده ای از بی نفسی ماند به جا" 

17/11/1386