کلمه
 

برای اینکه بدتر نشوند بد شدند! برای بدگویی از ریا چهره بدکاره ها را تطهیر میکنند!
بد بد است..خوب خوب است!  در خوبی قانع به کم نشویم

[ یکشنبه ۱ بهمن ،۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ ] [ مهدی وزیریان ]

چقدر به این نحس بودن اعتقاد دارید؟

چه چیزی نحس است؟

13؟ گربه سیاه؟

حتی نمی دانیم دقیقاً بسیاری از این ها به چه دلیلی ست!

در مورد عدد 13:

برخی گفته اند سیزدهم روز ترور ناصرالدین شاه بوده، عددی اول و بدقلق نزد ریاضی دان هاست (که البته یک ریاضی دان حقیقی برای اعداد شخصیتی فراتر از درک ما قائل است!)، تعداد خدایان در یونان دوازده بوده اما وقتی سیزدهمی وارد می شود یکی از آنها را می کشد و خود به جای او می‌نشیند و از آن به بعد همه چیز به هم می ریزد و اوضاع خراب می شود، به قول (ویل دورانت) از آنجا که دوازده عددی بوده که به 2 و 3 و 4 و 6 بخش پذیر بوده و عدد کاملی به شمار می آمده و درست بعد از آن عدد سیزده است که به هیچ کدام از آن اعداد بخش پذیر نیست، نحس شده است، مسحیان؛ یهودای خیانت کار را سیزدهمین آن دوازده نفر می دانند، در روز جمعه،13 اکتبر 1307 میلادی تعدادی از اعضای فرقه ای از صلیبیون نظامی قرون وسطی توسط فرمانداران فیلیب چهارم، شاه فرانسه دستگیر و محکوم شدند و یا...

فکر نکنیم که این اعتقاد تنها متعلق به ماست..در هواپیمای Airbus هم صندلی شماره سیزده وجود ندارد!

خب البته شاید به همین مقدار هم دلیل برای نحس نبودن و حتی مبارک بودن آن هست!: سیزده در تقویم آزتک عدد مهمی محسوب می شود، این تقویم به ادوار سیزده روزه تقسیم شده است و در ضمن برای پیشگویی هم به کار می رفته است، در میان اسراییلیان باستان، سیزده مقدس بود، زیرا برای تابوت عهد، وجود سیزده چیز ضروری بود، این عدد بر طبق حروف ابجد، معادل احد (الف: 1، ح: 8، د: 4) و به معنی خدا ست، اگر مسیح سیزدهمین نفر به اضافه دوازده حواری خود باشد دیگر این عدد نحس و شوم نیست و همچنین اگر خورشید را سیزدهمینِ دوازده صورت فلکی شناخته شده در آن زمان، بدانیم باز از شومی آن خبری نیست! عدد 13 در بسیاری از آداب و رسوم که علم هندسه در آن ها به نوعی وجود دارد، نقش محوری داشته است، زیرا نمایانگر الگویی بوده که در انسان، طبیعت و بهشت دیده می ‌شود. برای نمونه 13 مفصل اصلی در بدن آدمی وجود دارد. سال خورشیدی 13 مدار قمری دارد و ماه هر روز 13 درجه در آسمان حرکت می کند. دلیل دیگر اهمیت عدد 13، کاری است که تریسی تویمان بر روی تقویم طلایی که مبتنی بر مضرب های 13 نظیر 26 و 52 است، انجام داده است. تقویم امروز ما هنوز نشان هایی از این تقویم را در خود دارد. به این معنی که اصل 52 هفته را درتقویم سال حفظ کرده است. بنابر اطلاعات موجود، قرن آزتک ها بر مبنای 52 سال استوار بوده است. بومیان جنوب آمریکا که به امکان برخی مکاشفات در یک تاریخ خاص معتقد بودند طبق سنت، هر 52 سال تمدن خود را نابود می کردند، سیزدهمین الفبای ملل اسکاندیناوی «eiwaz» نامیده می‌شود که مجموعه روش ها و باورها و رسوم مردم شمال اروپا را نشان می‌دهد و نمایانگر نقطه تعادل بین روشنایی و تاریکی، نیروی خلاق و مخرب، بهشت و زمین است که در واقع به طور هم زمان پایان و شروع محسوب می شود و به یک اندازه برای مرگ و زندگی ابدی اهمیت قایل می شود، در نمادهایی که در اسکناس یک دلاری وجود دارد، به طور اغراق آمیزی نقش عدد 13 دیده می شود. در واقع مفهوم عدد 13 در تاریخ آمریکا بسیار مستحکم است.عدد 13 در بسیاری از نمادهای یک دلاری آمریکایی به کار می رود (13 قوم اولیه آمریکا، 13 امضاکننده بیانیه استقلال، 13 نوار روی پرچم، 13 طبقه هرم، 13 ستاره در بالای سر عقاب، عبارت 13 حرفی pluribus unume، تعداد 13 پر تزیینی از پرهای موجود در طول هر یک از بال های عقاب، 13 نوار بر روی سپر، 13 برگ روی شاخه زیتون و تعداد 13 عدد پیکان). بالای سر عقاب (واقع در پشت 1 دلاری) نیز سیزده ستاره وجود دارد که به شکل یک ستاره داوود(خاتم سلیمان) چیده شده اند. این شکل به تعبیر «جوزف کمبل» می‌تواند نماد دموکراسی باشد، که هرکسی می‌تواند از هر موضعی (با توجه به 6 گوشه بالا و پایین و طرفین) سخن بگوید، زیرا ذهن او از حقیقت (مرکز) جدا نشده است، با توجه به شکل خاتم سلیمان، سیزده نقطه داریم که دوازده نقطه آن در محل تقاطع خطوط و یک نقطه نیز در مرکز قرار دارد، در ایران و هند باستان، تعداد سال های جهان در آفرینش، 12000 سال انگاشته شده است. تعداد ماههای سال هم بر همین اساس (به ازای هر 1000 سال،یک ماه) دوازده ماه است. شاید در راستای همین باورها بوده که اکنون در ابتدای سال شمسی، ایرانیان 12 روز و در ادامه، روز سیزدهم فروردین را تعطیل هستند. روز سیزدهم نمادی از آشوب آغازین قبل از آفرینش و البته شروع دوباره زندگی پنداشته می شود و این چنین است که بعد از روز سیزدهم دوباره کار و تلاش در سال جدید آغاز می شود (این هم که بیشتر از دلایل نحسی اش شد!)

شاید به همین دلیل است که برخی بازکنان فوتبال عدد 13 را برای خود انتخاب می کنند!

13 را حتی برخی مسلمانان هم نحس می دانند! در صورتی که روز تولد حضرت علی (ع) 13 رجب است و تعداد یاران حضرت مهدی (عج) بنا به روایاتی، 313 نفر

روز 13 را نحس می دانیم و به طبیعت پناه می بریم در حالی که هر روزی که در آن گناه نشود عید است (امام علی علیه السلام)

در قرآن جایی اشاره شده به آن: مردمی که پیامبرشان را مایه شومی می دانستند و خداوند می فرماید که مایه شومی نزد خداوند است (نمل-47) (و آن چیست جز اعمال شما؟) طائر در معنی عرب "بهره هر کس از شر بوده" یا همان نحسی آور خودمان.

و اما روزهای نحس هم ذکر شده:

«فَأَرسَلنا عَلَیهِم رِیحًا صَرصَرًا فِى أَیَّام نَحِسَات...; (فصّلت، 16) و یا ذکر شده که قرآن در شبی مبارک نازل شد.. خداوند از نحسی و مبارکی حوادث رخ داده در آن ها را مدّ نظر قرار می دهد و نه عدد و روز به خودی خود

 

در حقیقت یکی عقیده به جسم ظاهر است و دیگری به باطن و اصل آن

 

 

پی نوشت: با تشکر از مطالب سایت

http://www.ido.ir/a.aspx?a=1387011702

و

http://www.askquran.ir/showthread.php?t=17758

فایلی صوتی از شهید مطهری هم دراین سایت آمده:

http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=73065&MusicID=65363

[ شنبه ۱٤ فروردین ،۱۳۸٩ ] [ ۳:٤۸ ‎ب.ظ ] [ مهدی وزیریان ]

آقای صانعی، از مراجع تقلید، درباره قمه زنی سخنانی ارائه نمودند که با دانسته های اندک خود لازم دیدم به آن پاسخ داده شود.

ایشان گفتند که این عمل چون از سر حس علاقه فراوان به  امام حسین (ع) انجام می شود و فرد قمه زن بدون فکر و اراده این کار را انجام می دهد نمی توان جلوی این کار را گرفت، ناصحیح نمی باشد و همچنین اگر در آن افراط نشود به وجود آورنده مفسده نیز نمی باشد و حتی برای برخی افراد دارای فوایدی است، از جمله بعضی چنانچه یک سال قمه نزنند دچار سر درد می شوند و ... ایشان در مقام مثال، برخورد حضرت زینب (س) پس از دیدن سر برادر بر بالای چوبه را عنوان کردند که از شدت حبّ برادر با زدن سر خود به چوبه، خون از سرشان جاری شد.

در پاسخ باید نکاتی را عرض کنم.

اولاً باید دید که آیا مثال یاد شده با قمه زنان شباهتی دارد یا نه. بر فرض درست بودن این روایت (که در آن و بسیاری دیگر از روایات گفته شده درباره کربلا به دلیل نبود راوی مطمئن و کشته شدن تمام مردان حاضر در حادثه عاشورا هنوز هم شک وجود دارد، گرچه سخنان حسین (ع) و یارانش مسلماً از جنس سخنان ما نیست و بسیار بزرگتر و برتر است) حضرت زینب پس از دیدن چوبه، سر خود را بر آن زد. سوال: آیا ایشان از قبل می دانست که با سر بریده برادر روبرو خواهد شد؟ آیا قصد ایشان از زدن سر بر چوبه ریختن خون از سر خود بوده؟ آیا یک نمونه درباره اقدام عملی به قصد صدمه به بدن در میان پیامبران و امامان ما وجود دارد؟ آیا می دانید هیچ سند محکمی بر درست بودن این روایت وجود ندارد و نویسنده این کتاب هم تایید نشده است؟ آیا عمل یک قمه زن که از قبل می داند چه می خواهد بکند (علم به عمل آینده و برنامه ریزی برای آن) و مانند قول آقای صانعی نیست که در آن حال و هوا نفهمد چه می کند و قمه بزند. و مهمتر از همه، آیا انجام عمل در دین اسلام بدون فهم صحیح است؟ خداوند در مورد خواندن او (نماز) می فرماید: "به خواندن من نزدیک نشوید مگر بفمید چه می گوئید". اصلاً کدام عمل با احساس صرف و بدون تعقل در اسلام و عمل آن وجود دارد؟ آیا دین احساسی همان اسلام طالبانی یا آمریکائی (در دو سوی افراط و تفریط) نخواهد بود؟

دوماً، آیا می دانید در روز عاشورا و تاسوعا چه تعداد زن و کودک به خیابان ها می آیند تا شاهد عزاداری باشند؟ و آیا می دانید از نظر روانشناسی تاثیر دیدن صحنه قمه زنی بر کودکان تا چه حد است؟ آیا می دانید ترس ناشی از این تصویر می تواند کودک امروز را تا پایان عمر دچار انواعی از ترس های ناخودآگاه کند؟

و نهایتاً آیا از مهمترین نعمت هایی که خداوند به بشر داده سلامتی نیست؟ آیا امکان بروز انواع آلودگی ها با این کار وجود ندارد؟ آقای صانعی معتقدند که خیر. می پرسم: چقدر می دانید که تا به حال موجب به خطر افتادن سلامتی نشده باشد؟

تعقّل و تعمّقی دوباره باید

پی نوشت: یکی از دوستان عزیز خواننده وبلاگ مطالبی را درج کردند که در اینجا عین مطالب + پاسخ به آن ها ارائه می شود:

1. هنوز یک مورد ثبت نشده که قمه زدن موجب مرگ یا بیماری شده باشد. حتی یک مورد. (بله. در دعواهایی که بر سر این موضوع و در برخورد های با قمه زنان که موجب ضرب و جرح شده آمار تلفات داریم.)
پاسخ: البته در ایران آمار به معنای والقعی وجود ندارد و تنها در مواردی مثل سرشماری می توان با تخمین نزدیکی معتبر دانست و به خصوص در چنین مواردی که مسلماً گزارشات موقنی وجود نخواهد داشت. با این حال، صدمه زدن به بدن، که حتی پس از مدتی بهبودی حاصل شود، از گناهان است.

2. از نظر پزشکی قمه زدن اگر موجب مرگ یا جراحت شدید نشود بسیار مفید است و باعث می شود خونهای آلوده در قسمت سر خارج شود و نوعی هجامت است و اصلا قابل مقایسه با اهدای خون که از رگ معمولی گرفته می شود نیست.

پاسخ: عموم پزشکان بر این باورند که قمه زنی می تواند باعث خونریزی ، عفونت های موضعی ،قطع شدن عروق و اعصاب ، احتمال شیوع بیماریهای عفونی همچون هپاتیت B و مننژیت ، ایجاد جوشگاه ناهنجار ( محل ترمیم زخم بد شکل ) ، احتمال بروز شوک ناشی از کم شدن حجم خون بدلیل خونریزی ، احتمال بروز آنمی ( کم خونی ) ، احتمال بروز کزاز و در موارد نادر بیماری هاری ، خطر احتمال ابتلا به عفونتهای پوست و استخوان ، تشکیل کانونهای چرکی داخل نسج مغز و ایجاد آبسه در اثر قمه زدنهای عمقی ، شکستگی استخوانهای جمجمه و فرو رفتگی آن و مرگ سلولی شود. با این حال اگر هم نشود، آیا به جای خون ریختن بیهوده که تنها منفعت آن برای خود است، بهتر نیست این خون به عنوان خون اهدا شده به سازمان های انتقال خون باشد تا بتواندجان بیماران را نجات بخشد؟ بله، فواید حجامت مثل اهداء خون نیست، اما کسی که قمه می زند مگر برای نفع خود قمه می زند؟! البته همه کارهای ما برای نفع شخصی ست اما اگر در چنین عملی که در حرام بودن یا نبودنش شک است حس خودخواهی هم باشد که دیگر هیچ...

3. اضرار به بدن در صورتی شرعا حرام است که ضرر ممتد و در دراز مدت داشته باشد. والا هر نوع اضراری را نمی توان حرام دانست مخصوصا در جایی که قصد عقلای همراه آن باشد. مثلا عمل جراحی هم اضرار به بدن است ولی قصدی عقلایی همراه آن است که آن را جائز می کند. حتی عمل های زیبایی که به هیچ وجه ضروری نیستند و ممکن است آثار و ضرر های مادام العمر داشته باشند که چون قصد عقلایی همراه آن است اضرار به بدن نمی دانند. و اگر به حکم حرمت اضرار بخواهیم استناد کنیم سینه زدن و زنجیر زدن و همان فعل حضرت زینب هم باید اضرار تلقی شود.  بر فرض که اضرار به نفس از نوع حرامش در مورد قمه زدن درست باشد ( که گفتیم درست نیست) از نظر فقهی می توان ثابت کرد که در خصوص اما در خصوص امام حسین (ع) این نحوه اضرار ها اگر هم حرمت کلی داشته باشد در این جا استثناست و در مورد عزاداری امام حسین جائز است.
پاسخ: موافقم! اما قمه زنی کجا و عمل عقلانی کجا.. آیا با یک عمل جراحی که با قصد قبلی و برای بازگرداندن سلامتی است اما آیا قمه زنی نیز چنین است؟ خیر! همان طور که گفته شد چنین رسمی در اسلام قدیم و سنت نیست و ابداعی ست مانند بسیاری ابداعات غلط دیگر. در مورد بدون تفکر بودن این عمل هم که توسط آقای صانعی بیان شد مطلبی را در متن اصلی اضافه کرده ام.

4. اگر مستمسک شما در حرمت دیدن خون توسط بچه ها باشد که واویلا... از فردا فتوا بدهیم هیچ مرغ و گوسفندی را در برابر بچه ها سر نبرید. دیدن این صحنه ها نه تنها مضر نیست بلکه حس ترس و هراس را از کودکی تعدیل می کند. بچه هایی که در محیط های پاستوریزه ی شهری و آپارتمانی بزرگ می شوند و اصلا مواجهه ای با صحنه های تلخ زندگی ندارند در بزرگ سالی انسانهایی بدون جسارت و شجاعت لازم خواهند شد. این صحنه به نحو بسیار فجیعش برای همه ممکن است اتفاق بیافتد. تصادف.زلزله.جنگ.وغیره همیشه در کمین همه هست. وکسانی که آمادگی دیدن چنین صحنه هایی را ندارند شجاعت لازم برای مقابله با پیامد های این اتفاقات را هم ندارند
پاسخ: از دید روانشناسی امروز و قرآن کریم اطفال در دیدن حرمت هایی دارند، چنانکه در قرآن درباره ورود آنان بدون اجازه  به اطاق پدر و مادر نیز توصیه و منع داریم. در عین حال روانشناسی امروز نیز بر این اساس است که دیدن تمام صحنه ها برای کودکان مجاز نیست و برخی باعث به وجود آمدن ترس هایی در آنان می شود که تا بزرگسالی باقی می ماند و ناخودآگاه آنان را تحت تاثیر قرار می دهد. تعجب می کنم که در آمریکا برای دیدن فیلم ها، شرایط سنی سختی وضع می شود و در ایران کودکان همپای بزرگسالان هر فیلم و سریالی را تماشا می کنند. آن ها از ما در برخی موارد مسلمان ترند!

5.تنها دلیلی که بر حرمت باقی می ماند که برخی فقها هم که فتوای به حرمت داده اند تنها به این دلیل بوده است مساله حکم ثانوی است. یعنی چون این مراسم فیلم و عکسش مورد سو استفاده قرار می گیرد و در کشور های غربی با تمسک به این مراسم شیعیان را انسانهایی وحشی می خوانند که حتی به بچه های خود و به بچه های خود و به خود  هم رحم نمی کنند به همین دلیل هر چند کلا دلیلی بر حرمت اولیه نداریم ولی به جهت مصالح زمانی فعلا حرام است.
خداوند می فرماید ای پیامبر هر چه تلاش کنی نمی توانی یهود و نصارا را از خود راضی نمایی مگر آن که از دین خود دست برداری و تابع دین آنها شوی
آنها به هر حال شیطنت خواهند کرد. در ایران تحریم شود در جای دیگر. این موضوع کلا کنسل شود موضوع دیگر . اگر به فکر آنها باشیم باید از همه چیزمان دست برداریم. تازه همیشه تاثیری که آنها می خواهند باقی نخواهد ماند . گاهی عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد. خود را فردی مسیحی و در کشوری مثل آمریکا فرض کنید. یک مسیحی جویای حقیقت. همه این تبلیغات را می بینید. و می بینید که از طرفی عکس حیوانی را نشان می دهند که به فرزند خود محبت می کند و از طرفی یک شیعه که کودک خود را در آغوش گرفته در حالی که فرق کودک و پدر هر دو شکافته و خون از فرق کودک جاریست. پشت همه این تبلیغات این پرسش به ذهن شما خواهد رسید که چه نیرویی پدری را واداشته که فرق خود و حتی عزیزترین کس خود یعنی کودک یکی دو ساله خود  که جگر گوشه ی اوست را این چنین بشکافد. او چه پیامی را می خواهد برساند و آن نیروی محرک قوی چیست. جرقه همین پرسش کافیست تا...
پاسخ: ای موضوع را (که البته تکمیل کننده مباحث بنده بود) قبول دارم.
با درود

 

اولاً عزاداری نیز مانند هر عمل دیگری در اسلام روش و سبقه ای دارد. در هیچ کجای تاریخ اسلام هم دلیل و مدرکی دالّ بر چنین روش عزاداری وجود ندارد و بین معصومین و پیروان زمان ایشان نیز رایج نبوده. رهبر انقلاب هم به عنوان استفتاء آن را ناپسند شمرده اند (1373) و توسط بسیاری از مراجع به عنوان بدعت در مراسم معمول و حرام و غیر مجاز شمرده شده است. دلایلی که بنده عنوان کردم از دید یک انسان دانشگاهی است که با توجه به اصول روانشناسی و از منظر علمی و عقلی بیان شده است
[ دوشنبه ٢٦ بهمن ،۱۳۸۸ ] [ ٦:٥٩ ‎ب.ظ ] [ مهدی وزیریان ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

به خود فکر کن... و درست که بیندیشی.. تنها دیگران را می بینی
نويسندگان
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
پيوندهای روزانه
امکانات وب
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت