بیا تا جدایی مان اگر هست.. چونان برگی که در آستانه پاییز به اکراه از درخت جدا می شود باشد.. به دست باد...

درد داشته باش اما روزمرگی نگیر

غم داشته باش اما بی عشق نشو

شکسته ای با عشق قلب گلی؟

من.. آری!...

چیدمش به وقت طلوع...

بوئیدمش..

به قدر تمام زندگی خوشبو بود!

خاری نداشت به دستم کند..

آهی نداشت به راهم کشد..

ساکت و آرام نشسته بود در دستانم..

روزی که پژمرد.. یادم هست.. درگوشه ای انداختمش..

...

و من سال هاست همچنان..

در حسرت عطری زیبا

همچنان خار می رود در دستم...

آقا جان قرار نیست خدا بیاد و تو هر کار ما دخالت کنه.. بارها اینو در قرآن گفته که اگر اون امر از پیش تعیین نشده بود (روز قیامت و جزا).. چه بسا اتفاقات دیگه ای میافتاد.. پس هی نگین خدا کوش پس!

آری.. نه!

دگر باور ندارم خیس گشتن، ساده ماندن را..

تو هم مبهوت چتری هستی آنجا دست یک دور از منِ ترسیده از باران

منم.. آواره ی بی سقف

می پوشم لحافی از ستاره.. شب

و روزم را به زیر تابش خورشید

می سوزم..

و می سازم برای رفتنم زورق

و روزی دیگر اینجا بعد یک پارو

که می سازم ز پاهایم..

به آبی روشن از امید خواهم دوخت چشمان رهایی را

و تا از نو شوم پیدا

از این شهر خراب آباد گم در خویش خواهم رفت..خواهم رفت..

بار اولم نیست..

بند زده را چه هراس از شکستن؟!

با حال نزاری که دل زار به زاری ز تو خواهد

وای ار بگشایی پر و تنها بروی زود ز بامم

پریزاده ی قصه های قدیم
به شب شعله ای رنگ باور گرفت..