کلمه
 

برخی به جای آنکه از عرش به فرش آیند، آن را به فرش می آورند.

اینگونه شبانه و بی نشان اجابت نیازمند می شوند و در عین زمامداری، زمام پیرزنی بیوه به گردن می آویزند و بنده خدا را حقّاً در جانشینی خدا درک می کنند. تلاش می کنند در دنیا تا حدّ توان؛ چاه های و باغات فراوان.. و شجاعت جنگ در راه حق. وقتی به قدرت رسند عدالت را بر رضای برادر و حبّ پست تر ترجیح می دهند و قطع زیاده خواهی و بازپس گیری به یغما برده ظالمان را به نهروان و جمل می خرند و مشتاق دیدار خداوند می مانند تا "فُزت و ربّ الکَعبه" را سر دهند.

مدت هاست علی را کشته ایم.. برای که.. یا بهتر بگویم چه گریه می کنیم؟ جز برای خود؟ که اگر علی اکنون نیز بود شاید همانی را می کردیم که پسر ملجم کرد..مگر تحمل عدالت بر من خو گرفته به ظلم آسان است؟

باور نمی کنم با چاه تنها از مردمان زمانه خود نالیده باشد..

"ای علی که جمله عقل و دیده ای

شمّه ای واگو از آنچه دیده ای"

چگونه بگوید از درکش از عالم حقیقت؟ جز با چاه.. که صدایش را به خود بازگرداند و بگوید: تنها جواب حقیقت خود اوست؟

19 و 21 شهریور 1388

[ شنبه ٢۱ شهریور ،۱۳۸۸ ] [ ۱٠:٢٦ ‎ب.ظ ] [ مهدی وزیریان ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

به خود فکر کن... و درست که بیندیشی.. تنها دیگران را می بینی
نويسندگان
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
پيوندهای روزانه
امکانات وب
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت