از فراموش کردنت شکست سختی خوردم؛ هرروز:هیچ!

مرگ رو به اندازه ی زندگی دوست دارم
و زندگی رو به اندازه ی مرگ...!

چیزی در زندگیم نبوده که به خاطر خدا رها کرده و بهتر از اون رو به دست نیاورده باشم

با خیالت به جایی نرسیدم
از پرش پیاده شدم
در بیداری به بن بست رسیدم
به خواب رفتم
آنجا هم نبودی..
آواره شدم...

 نشسته در آستانه ی خاموشی..
چو نور
چون آتشی به وسعت زندگی
رسید
آنک
...گذشته ام چون لحظه ای خاموش در بر این جاودانگی می سوخت...

(با الهام از Ayer؛ yesterday، Enrique iglesiss)

چگونه هستی و دستش می فشارد اینچنین دلتنگی گلویم را به بغض..؟

در آفرینش نیاز، نجات، ناز بود
اسیرم...
به سرزمین خالی از پرِ طنازهای بد ادای خوش دیدار..
چه حسرت و چه نیاز؟
شاید این نو زاد در آغاز مرده بود..