آری.. نه!

دگر باور ندارم خیس گشتن، ساده ماندن را..

تو هم مبهوت چتری هستی آنجا دست یک دور از منِ ترسیده از باران

منم.. آواره ی بی سقف

می پوشم لحافی از ستاره.. شب

و روزم را به زیر تابش خورشید

می سوزم..

و می سازم برای رفتنم زورق

و روزی دیگر اینجا بعد یک پارو

که می سازم ز پاهایم..

به آبی روشن از امید خواهم دوخت چشمان رهایی را

و تا از نو شوم پیدا

از این شهر خراب آباد گم در خویش خواهم رفت..خواهم رفت..

بار اولم نیست..

بند زده را چه هراس از شکستن؟!

با حال نزاری که دل زار به زاری ز تو خواهد

وای ار بگشایی پر و تنها بروی زود ز بامم

پریزاده ی قصه های قدیم
به شب شعله ای رنگ باور گرفت..

از فراموش کردنت شکست سختی خوردم؛ هرروز:هیچ!

مرگ رو به اندازه ی زندگی دوست دارم
و زندگی رو به اندازه ی مرگ...!

چیزی در زندگیم نبوده که به خاطر خدا رها کرده و بهتر از اون رو به دست نیاورده باشم

با خیالت به جایی نرسیدم
از پرش پیاده شدم
در بیداری به بن بست رسیدم
به خواب رفتم
آنجا هم نبودی..
آواره شدم...